There is nothing unique or special in a near-death experience. They are not rare; everyone, I would venture, has had them, at one time or another, perhaps without even realising it.


Per toeval kwam ik dit boek tegen, een memoire van Maggie O’Farrel. Ik had nog nooit van deze auteur gehoord, maar het concept van dit boek waarin zij een aantal van haar bijna-dood ervaringen, of zoals zij het zelf liever noemt ‘death brushes’, met ons deelt trok wel gelijk mijn aandacht.

In totaal deelt zij 17 verhalen met ons. 17 verhalen waarin zijzelf of haar kinderen letterlijk bijna oog in oog stonden met de dood. Niet echt een lekker onderwerp om over te lezen zou je zo zeggen, maar desondanks heb ik gefascineerd de bladzijdes van dit boek omgeslagen. De gebeurtenissen worden non-lineair in de tijd beschreven en allen apart gekenmerkt door een onderdeel van het lichaam. Dit is in het begin  misschien verwarrend maar de verhalen kunnen heel goed los van elkaar gelezen worden. Dat vond ik nog wel het fijnste.

De ‘verteller’ in het boek neemt je met de schrijfstijl van deze schrijfster echt mee het verhaal in en ondanks dat het thema’s bevat als verdriet en angst vond ik het boek in tegenstelling daarop juist enorm hoopvol. We mogen blij zijn dat we leven en moeten dat ook vooral blijven doen, leven en plezier hebben, want het kan zomaar ineens voorbij zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *