Film review: The Hate U Give

De film is al een tijdje in de bioscoop te bewonderen, maar Roos en ik hebben hem dan ook eindelijk bezocht (het duurde even maar dan heb je ook wat). We keken er super erg naar uit, zeker omdat we beiden het boek ook gelezen hebben en dit ons erg geraakt heeft. Althans, mij wel.

Het verhaal draait eigenlijk grotendeels om Starr. De 16-jarige Starr Carter (Amandla Stenberg) beweegt constant tussen twee verschillende werelden: de arme, voornamelijk Afro-Amerikaanse wijk waar ze woont en de rijke, grotendeels blanke privéschool waar ze naartoe gaat. Deze balans wordt verstoord wanneer Starr getuige is van de dodelijke schietpartij van haar jeugdvriend Khalil door een politieagent. Burgerrechtenactivisten willen dat ze getuigd van het drama dat zich voor haar ogen heeft afgespeeld, terwijl een drugsbaas haar juist het zwijgen wilt opleggen. Onder druk van de gehele gemeenschap zal ze zichzelf moeten laten horen en moeten opkomen voor wat juist is.

Lia:
Ik was enorm benieuwd naar deze film, zeker gezien het onderwerp wat ze aansnijden. Het boek heeft al een ontzettend diepe indruk op me achtergelaten, dus ik hoopte op hetzelfde effect met de film en ik moet je eerlijk zeggen, they did it. Het viel mij in eerste instantie erg op dat voor mijn gevoel de film niet heel veel promotie kreeg in Nederland. Ik heb wel wat recensies voorbij zien komen (erg goede ook!!) alleen daar bleef het wel bij. Na het zien van de film vind ik dat nog steeds wel erg jammer, want ik denk oprecht dat iedereen deze film gezien moet hebben. Het kaart het probleem van racisme en geweld aan wat nu in deze tijd nog steeds werkelijkheid en realiteit is voor heel veel mensen in Amerika, en ik denk dat dat iets is wat niet iedereen zich realiseert. Dit laatste merkte ik vooral ook door de reacties van mensen uit de zaal. Ik vond de verfilming erg mooi en krachtig, en de acteurs ook erg goed en overtuigend. De filmmakers laten goed zien hoe erg Starr in twee totaal verschillende werelden leeft. Ook haar worsteling met het “juiste” en “goede” doen en wat voor kwaad dat bij andere mensen weer oproept wordt krachtig weergegeven. Het einde vond ik heftig, maar ook dit is weer de harde realiteit waar je niet zo 1,2,3 bij stilstaat. Al met al dus zeker een film die ik iedereen van harte aanraad te gaan kijken.

Roos: THUG is één van mijn favoriete boeken allertijden. Toen ze besloten om het te verfilmen vond ik dat meteen een goed en mooi idee. De acteurs zijn allemaal goed uitgekozen met Amandla Stenberg als middelpunt. Ze speelt een moeilijke maar krachtige rol. Dit vertolkt ze heel mooi. Je voelt haar pijn door het scherm heen. Heel de film door blijf je geboeid kijken. Het bevat mooie maar ook verdrietige scenes.  Dat zoiets echt gebeurd is moeilijk te omvatten. Dat iemand zijn haat naar gekleurde mensen zo groot kan zijn..

Komende uit een Antilliaanse familie greep dat me misschien nog wel meer aan. Ik heb vaak verhalen van mijn vader gehoord waarbij hij werd gediscrimineerd. Ook heb ik een keer meegemaakt dat mijn tante uitgescholden werd vanwege haar huidskleur. Hierdoor krijgt de film voor mij nog meer betekenis. Het is heel belangrijk dat zulke films nog steeds worden gemaakt en dat iedereen hier wat van leert. Het gebeurd immers nog steeds dat iemand wordt neergeschoten of gediscrimineerd vanwege zijn of haar huidskleur. Ik raad dan ook iedereen deze film aan om te kijken. Niet alleen omdat de film zo mooi is maar vooral de mensen te laten begrijpen dat het leven heel heftig kan zijn voor niet blanke mensen.

 

Hebben jullie deze film gezien, en zo ja wat vond je ervan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *